Ik zou willen ...

Ik zou willen dat mijn kind niet gestorven was. Ik zou willen dat ik het terug had.

Ik zou willen dat je niet zo bang zou zijn om de naam van mijn kind uit te spreken. Mijn kind leefde en is belangrijk voor me. Het is belangrijk voor me om te horen dat hij voor jou ook belangrijk was.

Als ik huil of emotioneel word als je over mij kind spreekt, dan zou ik willen dat je weet dat het niet is omdat jij me pijn hebt gedaan. De dood van mijn kind is de oorzaak van mijn tranen. Jij hebt over mijn kind gesproken en daardoor heb je mij de kans gegeven mijn verdriet te delen. Dank je wel!

Het is niet besmettelijk om ouders van een overleden kind te zijn, dus zou ik willen dat je me niet uit de weg gaat; ik heb je nu meer dan ooit nodig.

Ik heb best wel eens afleiding nodig en wil graag horen hoe het met jou is; maar, ik wil ook graag dat jij weet hoe het met mij is. Het zou kunnen dat ik bedroefd ben en misschien ga huilen, maar ik zou willen dat je me over mijn kind laat praten. Het is elke dag mijn favoriete onderwerp.

Ik weet dat je veel aan me denkt en (misschien) voor me bidt; ik weet dat de dood van mijn kind je verdriet doet. Ik zou willen dat je me dingen zou laten weten door op te bellen, een kaartje of een brief te sturen, een arm om mijn schouder te slaan.

Ik zou willen dat je niet verwacht dat mijn verdriet na zes maanden of een jaar over is. Deze eerste maanden, dit eerste jaar is traumatisch voor me, maar ik zou willen dat je begrijpt dat mijn verdriet nooit over zal gaan. Ik zal verdriet hebben over de dood van mijn kind tot de dag dat ik zelf zal sterven.

Ik werk erg hard om te herstellen, maar ik zou willen dat je begrijpt dat ik nooit helemaal zal herstellen. Ik zal mijn kind altijd misschien en ik zal altijd rouwen om zijn dood.

Ik zou willen dat je niet van me verwacht ‘er niet aan te denken’ of om ‘gelukkig’ te zijn. Het zal nog heel lang duren voor zoiets kan, dus houd jezelf niet voor de gek.

Ik hoef niet beklaagd te worden, maar ik zou willen dat je me de kans geeft om verdrietig te zijn. Ik moet door het verdriet heen.

Ik zou willen dat je begrijpt dat mijn leven overhoop gehaald is. Ik weet dat het vervelend voor je is om bij me te zijn als ik me beroerd voel. Wees alsjeblieft geduldig met me, net zoals ik geduld heb met jou.

Als ik ‘het gaat goed’ zeg, zou ik willen dat je begrijpt dat ik me niet goed voel en dat ik elke dag moet vechten om op de been te blijven.

Ik zou willen dat je weet dat alle reacties van verdriet die ik heb erg normaal zijn. Depressie, kwaadheid, hopeloosheid en overstelpend verdriet, je kunt het allemaal verwachten. Dus vergeef me alsjeblieft als ik rustig en teruggetrokken ben of prikkelbaar en humeurig.

Je advies om ‘van dag tot dag’ te leven is een uitstekend advies. Alleen op het ogenblik is een dag me zelfs te veel. Ik zou willen dat je begrijpt dat het al heel wat is als ik ‘van uur tot uur’ probeer te leven.

Vergeef me als ik onbeleefd ben, het is absoluut niet mijn bedoeling. Soms wordt alles me te veel en moet ik even alleen zijn. Als ik wegloop, zou ik willen dat je me helpt een rustig plekje te vinden zodat ik even alleen kan zijn.

Ik zou willen dat je begrijpt dat verdriet mensen verandert. Toen mijn kind stierf, stierf een groot deel van mij met hem. Ik ben niet meer dezelfde persoon die ik was toen mijn kind stierf en ik zal ook nooit meer dezelfde persoon worden.

Ik zou heel graag willen dat je me begrijpt. Dat je je kunt indenken hoe het voelt: mijn verlies en mijn verdriet, mijn stilte en mijn tranen.