Dagboek

Kleine man,

Wat ben je mooi… Wat ben je schattig… Wat ben je zacht en lekker warm…
Zo trots en dankbaar zijn we, dat we jou vandaag eindelijk kunnen zien.
Je bent alles wat we dromen konden. Alleen…
Wat ben je stil… Wat ben je veel te stil… Wat ben je zo oneerlijk stil...

 

Lieve Lars,
Negen maanden lang keken we zo naar jouw komst uit. Alles was er klaar voor…
Iedereen stond je op te wachten, maar “iets” verhinderde onze mooie plannen… 
Wat hadden we je zo graag beter leren kennen… Wat hadden we graag op weg met jou gegaan… We hadden zo graag met je gespeeld, met je geknuffeld… Nu kunnen we enkel samen met jou huilen, want ik ben er zeker van dat ook jij dit niet gewild hebt.
Het is nog allemaal zo onwerkelijk voor ons. Dit kan en wil niemand begrijpen… Hoe kunnen we dit ooit ergens een plaatsje geven. Het doet zo’n pijn om al onze verwachtingen en dromen zo plots uiteen te zien spatten.
Lieve Lars,
Wat zien we jou graag… Wat zien we jou ontzettend graag! Jij zal altijd ons eerste oogappeltje zijn en  een heel bijzonder plaatsje in ons hart hebben. Ook al zien de mensen rondom ons jou niet, je zal er altijd zijn. We zullen jou nooit vergeten. Slaap zacht, kleine schat…

<< <  Pagina 26 van 26